PRZYCZYNEK DO REFLEKSJI NA TEMAT "MODLITWY O JEDNOŚĆ CHRZEŚCIJAN"
Hasło tegorocznego Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan brzmi: "Wy jesteście świadkami tego" (Łk 24,48). Zastanawiając się nad tym Słowem możemy postawić trzy pytania: kto ma być świadkiem, kim świadek jest oraz czego to świadectwo ma dotyczyć? I wreszcie, biorąc pod uwagę kontekst modlitwy o jedność chrześcijan, warto też przyjrzeć się temu w jaki sposób aktualnie Kościoły dają świadectwo o jedności. Jaką widzialną jedność w wyniku toczonych dialogów udało się osiągnąć? O jakiej jedności świadczą dziś Kościoły chrześcijańskie?
Wy jesteście...
Wezwanie do świadectwa Jezus kieruje do swoich uczniów. Wielokrotnie wzywał ich do świadectwa. P owołał swoich uczniów po to, by głosili Dobrą Nowinę, po to, by kontynuowali Jego dzieło: Wtedy zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami i władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych. Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie (Łk 9,1-2.6). Ewangelista Marek zaznacza, iż uczniowie rozsyłani byli po dwóch (zob. Mk 6,7). Jezus od początku czynił z nich wspólnotę, zawsze wezwanie do świadectwa adresowane było do uczniów, którzy stali się pierwszym zaczynem Kościoła. Uczniowie wysłani na misję w pełni reprezentują samego Jezusa, a odrzucenie nauki Chrystusa wiąże się z odrzuceniem samego Boga: Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał (Łk 10,16). Zatem przekaz objawienia pochodzący od Ojca poprzez Chrystusa dany jest Kościołowi apostolskiemu i dalej ma być przekazywany na cały świat: Ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1,8). Jezus zapowiada powszechność misji Kościoła - ma on docierać do każdego człowieka, na każdym miejscu. Dziś każdy chrześcijanin ma być świadkiem Jezusa.
...świadkami...
Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami ( Dz 2,32); zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami (Dz 2,15). Zatem kim jest świadek?
W Piśmie Świętym i w najstarszej tradycji świadek nazywany jest z gr. martyros, czyli męczennik. Męczeństwo jest najwyższym świadectwem wiary: zawiera w sobie publiczne świadectwo dla Chrystusa i mężnie poniesioną śmierć na potwierdzenie tego świadectwa[1]. Być świadkiem to znaczy stwierdzić rzeczywistość jakiegoś faktu. Apostołowie szczególnie mają świadczyć o zmartwychwstaniu, które usankcjonowało panowanie Jezusa[2]. S ą świadkami Jezusa jako wydarzenia historycznego i sensu tego wydarzenia, ale ów sens w całej pełni objawił im się dopiero po zmartwychwstaniu (zob. Dz 10,39-40). Ich świadectwo wiary przypieczętowane było wielokrotnie świadectwem krwi czyli męczeństwem.
Apostoł Piotr mówił, iż jest potrzeba czystego i szlachetnego życia chrześcijan, aby na ich widok nawet ci, którzy nie wierzą słowu (...) bez słowa zostali dla wiary pozyskani (1P 3,1).W zakres samego świadczenia wchodzi zarówno słowo, jak i czyn. Do tego wezwani są wszyscy chrześcijanie poprzez chrzest, przez który przyoblekli się w Chrystusa, a w czasie bierzmowania zostali umocnieni Duchem Świętym właśnie po to, aby świadczyć [3] o swojej przynależności do Jezusa. Dzięki temu ludzie żyjący wokół mogą zostać pociągnięci do poznania Tego, który jest źródłem dobrych czynów, który usposabia i daje siłę do ich pełnienia: Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili (Ef 2,10). Całe życie chrześcijan winno być wcieleniem wszystkich pouczeń i wskazań Jezusa. Inni ludzie mają widzieć w ich życiu drogę, którą sami zechcą kroczyć, gdyż autentyczne świadectwo pociąga i doprowadza do poznania Boga: Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie (Mt 5,16).
Świadek to przede wszystkim ten, kto żyje tym, co głosi, czego naucza. Świat bardziej potrzebuje świadków niż nauczycieli, a jeśli nauczycieli, to dlatego, że są świadkami[4]. Świadectwo życia chrześcijańskiego stanowi pierwszą i niezastąpioną formę misji. Każdy chrześcijanin przedłuża w czasie misję Jezusa Chrystusa, który jest wzorem chrześcijańskiego świadectwa. Dlatego jest potrzeba, by życiem pełnym wiary, nowym sposobem postępowania być znakiem Boga i rzeczywistości transcendentnych [5].
...tego (treść świadectwa).
Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego (Dz 24,46-48). Jezus mówi o świadectwie, które należy dawać dziś, aktualnie jest czas zbawienia, czas wyzwolenia z grzechów. Wezwanie to pada po świadectwie danym przez uczniów z Emaus, przez Jedenastu, po doświadczeniu Zmartwychwstałego.
Zbawienie zapowiadane przez proroków otrzymuje swą realizację w osobie Jezusa Chrystusa i to On jest Dobrą Nowiną wprowadzającą radykalną zmianę w życiu ludzi. Uczniowie są świadkami tego, co zapowiadali prorocy. Głoszenie Ewangelii w pierwszym rzędzie obwieszcza radosną wiadomość, że z nastaniem Chrystusa zbawienie ma faktycznie miejsce w dziejach ludzkości [6].
Św. Piotr świadczył wobec Korneliusza: Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie (Dz 10,37-39). Św. Paweł wobec króla Agrypy: daję świadectwo małym i wielkim, nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz, że Mesjasz ma cierpieć, że pierwszy zmartwychwstanie, że głosić będzie światło zarówno ludowi, jak i poganom (Dz 26,22-23). We wszystkich kolejnych mowach i świadectwach apostołów będących zapisem autora Dziejów Apostolskich wyróżnić można centralną prawdę kerygmatu, głoszonego przez apostołów. Są to fakty paschalne: ukrzyżowanie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Św. Marek dokonuje utożsamienia Jezusa Chrystusa z treścią Ewangelii, u którego (gr.) euaggelion jest ekwiwalentem Chrystusa: Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je (Mk 8,35; por. Mk 1,1). 
